Naam: Jannick Molenaar

Geboortedatum: 08 januari 1991

Geboorteplaats: Gouda

Woonplaats: Ramsau, Oostenrijk

Biografie:
Jannick Molenaar, leert op zijn 2e schaatsen en alpine skiën in zijn 7e levensjaar.
Doet aan judo en haalt op jonge leeftijd zijn zwemdiploma's. Een geboren sporter dus.

Ik ben een ADHD-er en heb dyspraxie (mijn handen en voeten worden niet goed aangestuurd vanuit de hersenen, daarom kan ik slecht schrijven ) en daarom ging mijn moeder altijd veel met mij naar buiten, uitlaten noemde ze dat.

Ik kon met 10 maanden al op een driewieler fietsen en ik liep al met 7 maanden. Ook was ik vanaf mijn geboorte dol op zwemmen. Mijn motoriek was heel slecht en op zwemles kreeg ik toch een diploma , ze zeiden mooi leren zwemmen doet hij nooit maar verzuipen ook niet.

Ik behaalde toch mijn A en B diploma. Allen op de basisschool vonden ze bij de zwemlessen dat ik het opnieuw moest doen want ze vonden dat ik niet goed zwom. Dus nog een keer A en B gehaald. Maar deze keer zonder plezier in de lessen.

Tijdens een wandeling met mijn ouders in het Groenhovenpark kwam ik in aanraking met de langlauf/biatlonsport, ik was toen 3 jaar. Bij de langlaufvereniging Gouda was open dag en er werd door een meisje met een luchtwapen geschoten. Dat meisje ontmoette ik jaren later en ze bleek Gaby Willemse te zijn. Ze is nu al enige tijd gestopt als biatlete. Ik was gelijk gek van de biatlon maar daar was ik nog veel te jong voor maar ik mocht op langlaufles. Eigenlijk moest je daar wel 7 jaar voor zijn maar ik mocht dus toch op les.

Het kleinste paar langlaufskies was 1.50 m. Veel te groot maar ik leerde het ermee.

Vele jaren was ik het enige kind tussen de volwassenen. Er kwamen wel kinderen lessen volgen maar ik zat al in de trainingsgroep.

Mijn moeder vond dat ik maar een keer naar de sneeuw moest. Ik deed erg mijn best met langlaufen , maar had nog nooit in de sneeuw gelanglauft. Mijn vader vond het toen allemaal maar niets en huldigde het standpunt “wintersport is koud”.Ik ging dus samen met mijn moeder.

Met kerst 1998 gingen we naar Obertilliach in Oostenrijk, daar leerde ik ook alpine skiën , ik won na 3 dagen les, de leerling wedstrijd maar ik was ook nog eens de snelste van alle groepen en leeftijden. Dat waren ook gevorderden en volwassenen. Ik was bijna 8. Hier leerde ik ook van Virgl de langlaufleraar het skaten in de sneeuw.

Ook hield ik erg veel van vioolspelen, maar ik hield te weinig tijd over om te studeren. Dat vond ik erg jammer want het spelen in het jeugdorkest deed ik graag. Mijn basisschooltijd was minder leuk en ik had last van pesterijen. Maar het sporten bleef voor mij het hoogtepunt in al die jaren. Ik vond het heel erg leuk om allerlei schoolwedstrijden mee te doen. Ik deed mee aan schoolvoetbal en schoolkorfbal. Ook heb ik meegedaan aan het Nederlandse Kampioenschap alpine skiën voor scholen. Ik werd in de voorronde 3 e en mocht naar de finale helaas viel ik buiten de prijzen.

Ik heb 3 oudere broers en 3 oudere zussen, dus ik was het kleintje. Daarom konden mijn ouders ook veel tijd aan mij besteden. Mijn vader ging altijd met mij naar de trainingen, en ging dan zelf ook maar hardlopen, mijn moeder ging zelf rolskiën en beide gingen ook langlaufen, het waren geen sporters en zeker geen wintersporters. Mijn vader hielp mij met trainingsprogramma’s maken en deed met mij hardlooptraining. Want hij behaalde ook nog zijn trainersdiploma. Ze brachten mij overal naar toe en haalde mij ook op. Ze gingen met mij naar de wedstrijden en onthielden alles voor mij, want mijn ADHD was nog niet over.

Wel was mijn ADHD een pluspunt voor de sport want ik was onvermoeibaar en als ik toch al een keer moe was, dan was een half uurtje rust voldoende .